Rezerwa Federalna opublikowała dwa proponowane przepisy ustawy GENIUS obejmujące aktywa, które muszą zabezpieczać stablecoiny płatnicze, oraz proces zatwierdzania dla banków pragnących emitować je za pośrednictwem spółek zależnych.
Podsumowanie
- Emitenci nadzorowani przez Fed musieliby w pełni zabezpieczać swoje stablecoiny płatnicze dozwolonymi aktywami rezerwowymi.
- Propozycja dotycząca rezerw obejmuje również kapitał, kontrole ryzyka i firmy przechowujące aktywa zabezpieczające.
- Ubezpieczone banki członkowskie stanowe potrzebowałyby zgody Fed, zanim spółka zależna mogłaby emitować stablecoiny płatnicze.
- Komentarze publiczne są przyjmowane przez 60 dni od opublikowania propozycji w Federal Register.
Rada Rezerwy Federalnej poinformowała w komunikacie z 24 września release, że zwraca się o publiczne komentarze do dwóch propozycji dotyczących emitentów stablecoinów płatniczych podlegających jej nadzorowi. Jedna określa wymogi operacyjne dla emitentów i firm przechowujących ich rezerwy; druga określa, w jaki sposób ubezpieczony bank członkowski stanowy miałby się ubiegać o emisję stablecoinów za pośrednictwem spółki zależnej.
Propozycje wprowadziłyby szczegółowe przepisy do części ustawy GENIUS, które dotyczą amerykańskich banków i firm stablecoinowych. Pozostają one otwarte na zmiany, a 60-dniowy okres komentarzy rozpocznie się, gdy zawiadomienia zostaną opublikowane w Federal Register. Fed nie ustalił terminu kalendarzowego w swoim komunikacie.
Jak Fed regulowałby rezerwy stablecoinów
Zgodnie z pierwszą propozycją emitent nadzorowany przez Fed musiałby posiadać dozwolone aktywa, które w pełni zabezpieczają jego wyemitowane stablecoiny płatnicze. Fed wskazał krótkoterminowe bony skarbowe USA i niektóre inne wysokiej jakości, płynne aktywa jako przykłady kwalifikujących się rezerw. Pełne zabezpieczenie oznacza, że emitent musi posiadać aktywa na pokrycie wyemitowanych tokenów, a nie polegać na mniejszej puli rezerw.
Projekt określałby również znormalizowane wymogi kapitałowe dotyczące ryzyka kredytowego i operacyjnego związanego ze stablecoinami płatniczymi. Oddzielne standardy zarządzania ryzykiem regulowałyby sposób prowadzenia tej działalności przez emitentów. Według Fed ta sama propozycja wprowadziłaby przepisy dla nadzorowanych przez nią firm, które zabezpieczają aktywa stanowiące pokrycie stablecoinów.
Dla amerykańskiego posiadacza tokenów przepisy dotyczące rezerw dotyczą aktywów stojących za stablecoinem wyemitowanym przez firmę wchodzącą w zakres kompetencji Fed. Propozycja nie zamienia stablecoina płatniczego w ubezpieczony depozyt bankowy. Jej wymogi mają zastosowanie do objętego emitenta i jego ustaleń dotyczących rezerw, podczas gdy druga propozycja Fed dotyczy wniosku banku o wejście w tę działalność.
Pierwszy projekt doprecyzowałby również, jakie działania związane ze stablecoinami i pokrewne mogą podejmować banki nadzorowane przez Fed. To postanowienie współistnieje z przepisami dotyczącymi emitentów i rezerw, dając bankom proponowaną podstawę regulacyjną dla działań wykraczających poza wniosek o utworzenie spółki zależnej emitującej stablecoiny.
Jak banki ubiegałyby się o zatwierdzenie stablecoinów
Druga propozycja dotyczy konkretnie ubezpieczonych banków członkowskich stanowych ubiegających się o zgodę Fed dla spółki zależnej na emisję stablecoinów płatniczych. Zgodnie z projektem wniosku Fed application draft, bank składałby wniosek do właściwego Banku Rezerwy Federalnej. Wnioskodawcą byłby bank, a nie proponowana spółka zależna.
Wnioskodawcy przedłożyliby plan biznesowy, informacje finansowe i inne materiały potrzebne Fed do oceny proponowanej działalności. Wniosek musiałby opisywać plan, określać, jaką zgodę bank uzyskuje, i wyjaśniać, dlaczego należy ją przyznać na podstawie czynników zawartych w ustawie GENIUS. Projekt określa również procedury przesłuchań, odwołań i ostatecznych decyzji.
Termin jest istotną częścią propozycji dotyczącej banków. Fed powiadomiłby wnioskodawcę w ciągu 30 dni, czy jego wniosek jest zasadniczo kompletny, i wskazałby dodatkowe informacje potrzebne, jeśli nie jest. Gdy wniosek jest zasadniczo kompletny, ustawa GENIUS daje Fed 120 dni na decyzję; zgodnie z prawem kompletny wniosek uważa się za zatwierdzony, jeśli Fed nie podejmie decyzji w tym okresie.
Istotna zmiana mogłaby wpłynąć na ten termin. Projekt Fed stwierdza, że znacząca zmiana w planie biznesowym, strukturze własnościowej lub kondycji finansowej proponowanego emitenta może wymagać dodatkowych informacji i nowej daty złożenia. Zwraca się również o komentarze w sprawie wniosków dotyczących kilku banków w konsorcjum stablecoinowym, w tym czy pojedynczy wniosek mógłby w niektórych okolicznościach obejmować uczestniczące ubezpieczone banki członkowskie stanowe.
Te pytania mają praktyczny kontekst amerykańskiej bankowości. 1 września Bank of America, Citi, Goldman Sachs i 18 innych instytucji finansowych zobowiązało się do utworzenia spółki stablecoin, zgodnie z wrześniowym raportem o konsorcjum bankowym. Grupa obrała za cel token oparty na dolarze amerykańskim w pierwszej połowie 2027 roku i oświadczyła, że zamierza spełnić obowiązujące wymogi ustawy GENIUS. Jej ogłoszony plan nie przesądza, że przedsięwzięcie skorzystałoby ze ścieżki wniosku do Fed opisanej w tej propozycji.
Na jakim etapie jest stanowienie przepisów ustawy GENIUS
Propozycje Fed dołączają do stanowienia przepisów już prowadzonego w innych amerykańskich agencjach. W sierpniu crypto.news omawiał proponowane definicje Departamentu Skarbu dotyczące tego, kiedy stablecoiny płatnicze są emitowane, oferowane lub sprzedawane w Stanach Zjednoczonych. Pytania Departamentu Skarbu dotyczą tego, która działalność podlega amerykańskim ograniczeniom licencyjnym i dystrybucyjnym, podczas gdy nowe projekty Fed odnoszą się do emitentów przez niego nadzorowanych oraz wniosków od ubezpieczonych stanowych banków członkowskich.
Urząd Kontrolera Waluty pracował nad odrębnymi ramami dla emitentów w zakresie swoich uprawnień. Jak informowano w sierpniu, Kontroler Jonathan Gould wyznaczył listopad jako cel dla ostatecznych przepisów OCC po uwagach branży. Jego propozycja obejmuje kwestie takie jak rezerwy, umorzenia, przechowywanie, nadzór i wnioski emitentów. Harmonogram OCC nie wyznacza daty zakończenia dla nowo opublikowanych propozycji Fed.
Departament Skarbu wskazał 18 stycznia 2027 roku jako oczekiwaną datę wejścia w życie głównych ograniczeń dla emitentów wynikających z ustawy GENIUS. Ustawa przewiduje również wcześniejsze rozpoczęcie 120 dni po wydaniu ostatecznych przepisów wykonawczych przez odpowiedzialnych federalnych regulatorów. Federalne agencje nie dotrzymały terminu 18 lipca 2026 roku na ukończenie tych przepisów, pozostawiając kilka propozycji na różnych etapach przeglądu.
W przypadku dwóch zawiadomień Fed opublikowanych 24 września zainteresowane banki, emitenci i inni członkowie społeczeństwa mogą składać uwagi w okresie 60 dni następującym po publikacji w Federal Register. Propozycja dotycząca wniosków wskazuje internetowy system propozycji Fed, pocztę tradycyjną i e-mail jako sposoby składania odpowiedzi, przy czym zgłoszenia są identyfikowane przez numer dokumentu.
