Kurcząca się ekonomia warstwy 2 Ethereum

Ethereum obniżył koszty transakcji rollup, przyznając im tańszą przestrzeń danych. Oszczędności pomogły użytkownikom i aplikacjom, ale utrudniły małemu łańcuchowi zarobienie wystarczających środków z opłat transakcyjnych na utrzymanie sequencera, mostu, prac związanych z bezpieczeństwem i deweloperów. Dwie ogłoszone w październiku decyzje o zamknięciu zamieniły ten bilans z teorii w termin wycofania środków.

Operator Blasta powiedział użytkownikom, aby przenieśli środki do głównej sieci Ethereum, w tym salda w swojej aplikacji internetowej, po stwierdzeniu, że koszty operacyjne przewyższyły przychody warstwy 2. Raport z 2 października w crypto.news mówi, że rutynowe wypłaty mogą zostać tymczasowo wstrzymane, gdy zespół będzie likwidował aktywa Lido, a następnie wznowione z krótszym 24-godzinnym opóźnieniem. Standardowy interfejs ma być dostępny do 26 października; zespół powiedział, że aktywa pozostaną odzyskiwalne później poprzez bezpośrednią interakcję z kontraktami mostu w Ethereum. Różnica między działającym kontraktem mostu a łatwym interfejsem jest istotna dla użytkowników.

7 października CoinDesk poinformował o planowanym zamknięciu Abstract 15 grudnia po tym, jak Igloo powiedział, że stracił dziesiątki milionów dolarów na finansowanie łańcucha. Ponad 325 milionów transakcji i miliony interakcji z portfelami nie przełożyły się na trwały biznes sieciowy, zgodnie z relacją firmy przytoczoną w tym artykule. To twierdzenia operatora, a nie audytowane sprawozdania przychodów i kosztów. Oba łańcuchy miały różne produkty, ale oba ujawniają lukę między widoczną aktywnością a finansowaną długoterminową operacją.

Gdzie rollup zarabia pieniądze?

Wielu operatorów warstwy 2 prowadzi sequencer, który porządkuje transakcje i pobiera od użytkowników opłaty za gas. Łańcuch płaci Ethereum za dostępność danych i transakcje rozliczeniowe, płaci dostawcom infrastruktury i może być winien udział stosowi technologicznemu lub partnerowi. Może subsydiować opłaty użytkowników lub przekazywać część wpływów aplikacjom. Inne potencjalne przychody pochodzą z usług dla przedsiębiorstw, własności aplikacji, porządkowania transakcji lub licencjonowania. Ekonomiczny właściciel każdego strumienia różni się w zależności od łańcucha.

Ilustracyjne obliczenie opłat zaczyna się od kwoty, którą użytkownicy zapłacili łańcuchowi, odejmuje to, co wydał na publikowanie i weryfikację w Ethereum, a następnie odejmuje hosting sequencera, inżynierię, bezpieczeństwo, kwestie prawne, obsługę klienta, zachęty i wszelkie umowy dystrybucyjne. Wiele publicznych dashboardów pokazuje tylko pierwsze odejmowanie. Wynikowa liczba to spread brutto, a nie audytowany zysk netto. Rosnąca sieć może celowo ponosić straty, gdy szuka aplikacji i płynności, ale mała sieć potrzebuje wiarygodnej drogi do pokrycia ciągłych kosztów.

Strona przychodów Blast w DefiLlama osobno wymienia linię łańcucha zdefiniowaną jako opłaty za gas minus koszty batchowania warstwy 1 oraz przychody dla aplikacji na Blast. Marża odsetkowa aplikacji pożyczkowej należy do tej aplikacji lub jej interesariuszy, chyba że umowa o podziale stanowi inaczej. Sumowanie przychodów każdej aplikacji i przedstawianie ich jako dochodu korporacyjnego Blast byłoby błędem. Wartości na dashboardzie również zmieniają się codziennie i mogą używać różnych definicji dla każdego protokołu.

Strona Abstract w DefiLlama ilustruje tę samą pułapkę: aplikacja może pobierać wysoką opłatę, podczas gdy własna linia sieci jest znacznie mniejsza. Znane aplikacje konsumenckie Abstract mogły generować aktywność komercyjną, nie tworząc wystarczającego dochodu, aby Igloo mogło utrzymać odrębny blockchain. Token, partnerstwo marki lub wysoka liczba transakcji nie mogą automatycznie zamknąć tej luki.

Dlaczego tańsze bloby zmieniły biznes?

EIP-4844 stworzył odrębny rynek dla blobów danych rollupów. Zamiast publikować każdą partię jako kosztowne, trwałe calldata, rollup może opublikować skompresowane dane po niższym koszcie w blobie. Dokumentacja rollupów Ethereum wyjaśnia, że koszt ten jest jedną częścią opłaty użytkownika warstwy 2. Zamierzonym benefitem były tańsze transakcje i większa przepustowość, a nie obietnica wysokiej marży opłat dla każdego operatora łańcucha.

Niższy rachunek za publikację może poprawić marżę brutto operatora, jeśli utrzyma on opłaty użytkowników na niezmienionym poziomie. Konkurencja często przekazuje oszczędności użytkownikom. Gdy wiele podobnych łańcuchów oferuje tanie wykonanie, nowa sieć ma trudność z pobieraniem znacznie wyższych opłat bez ekskluzywnych aplikacji, dystrybucji lub silnej płynności. Jej stałe koszty operacyjne pozostają, podczas gdy każda zwykła transakcja wnosi bardzo niewiele. Przy niskim wolumenie problemem nie jest jedynie rachunek za Ethereum; chodzi o to, czy istnieje wystarczająca płatna aktywność, aby pokryć cały biznes.

Ethereum Robust Incentives Group‘s badanie EIP-4844 opisuje odrębny kompromis dla rollupu o niskim wolumenie. Blob ma koszt publikacji niezależny od tego, jak bardzo jego pojemność jest wypełniona; czekanie na pełniejszą partię obniża koszt na transakcję, ale zwiększa opóźnienie. Częste publikowanie dla płynnego doświadczenia użytkownika pozostawia zapasową pojemność blobów. Oznacza to, że łańcuch może stanąć przed prawdziwym wyborem ekonomicznym, nawet gdy średnie ceny blobów są niskie.

Koszty danych mogą ponownie wzrosnąć, jeśli popyt na przestrzeń blobów wzrośnie, a bezpieczeństwo i dostępność rollupu zależą od jego projektu. Niektóre sieci korzystają z zewnętrznych rozwiązań dostępności danych i w związku z tym przyjmują inne założenia zaufania i struktury kosztów. Nie można wnioskować o identycznych płatnościach na Ethereum ani identycznych prawach wyjścia tylko dlatego, że dwa projekty reklamują się jako warstwy 2. Profile ryzyka i kosztów L2BEAT odróżniają rollupy od innych projektów i śledzą zabezpieczoną wartość oddzielnie od wyników finansowych operatora.

Aktywność koncentruje się tam, gdzie użytkownicy już są

Snapshot L2BEAT z początku października pokazał około 43,56 mld USD całkowitej zabezpieczonej wartości, z Base blisko 16,24 mld USD i Arbitrum One blisko 11,42 mld USD. Wartości te są wrażliwe na rynek i obejmują aktywa w kategoriach o różnych rozwiązaniach mostowych. Pokazują skalę i koncentrację, a nie rachunek przychodów. Saldo stablecoina o wartości 1 mld USD zaparkowane na łańcuchu może generować niewielki przychód z gazu, jeśli rzadko się porusza, podczas gdy aplikacja o znacznie mniejszych aktywach może płacić więcej opłat poprzez częste transakcje.

Duże sieci mogą przyciągać więcej aplikacji, ponieważ ich użytkownicy i płynność już tam są. Deweloper ponosi koszty integracji, aby obsługiwać kolejny łańcuch, giełda musi zarządzać depozytami i ryzykiem, a most musi utrzymywać płynność. Nowy łańcuch może używać grantów i nagród tokenowych, aby zainicjować te połączenia. Gdy zachęty spadną, operator dowiaduje się, które użycie przetrwa samodzielnie. To finansowa strona fragmentacji: każdy łańcuch duplikuje część operacji, podczas gdy najbardziej płynne miejsca docelowe zyskują efekt sieciowy.

Raport crypto.news o wyjściu Syndicate Labs opisał odrębną presję na firmy sprzedające infrastrukturę rollupów, gdy powstaje mniej nowych łańcuchów, a więcej zmaga się z pozostaniem aktywnymi. To biznes dostawcy, nieidentyczny z ekonomiką sekwencera, ale jego klienci stają przed tym samym pytaniem, czy dodatkowy łańcuch obsługuje wystarczająco trwały popyt.

Istnieją kontrprzykłady dla powszechnego spadku. Operator z bezpośrednią dystrybucją, powtarzalnym użyciem aplikacji i wartościowym powodem do kontrolowania sekwencjonowania może zarabiać silną marżę brutto. Analiza crypto.news opłat Robinhood Chain opisała pojedynczy dzień wysokich opłat z małym rachunkiem za publikację na Ethereum, ostrzegając jednocześnie, że cała różnica nie jest zyskiem, a aktywności z tego dnia nie można annualizować. Skoki opłat mogą być zautomatyzowane lub tymczasowe. Trwałą miarą jest zatrzymany przychód po zobowiązaniach i kosztach, w perspektywie miesięcy, a nie jednego punktu na wykresie.

Kto przechwytuje opłaty odnoszącego sukces łańcucha?

Przychody sekwencera niekoniecznie należą wyłącznie do marki widocznej na stronie internetowej łańcucha. Robinhood Chain wykorzystuje technologię Arbitrum, a relacja crypto.news na temat jego umowy przychodowej opisywała udział w przychodach netto protokołu płynący do ekosystemu Arbitrum w przypadku niektórych wdrożeń Orbit. Definicja opiera się na przychodach netto protokołu, a nie po prostu na procencie całego gazu opłacanego przez użytkowników. Ethereum otrzymuje opłaty za publikowanie danych i rozliczanie, operator łańcucha zachowuje swoją umowną część, a aplikacje mogą zarabiać własne opłaty. Każdy z tych elementów to inny przepływ pieniężny.

Warstwa bazowa Ethereum stoi zatem przed własnym pytaniem o przechwytywanie wartości. Tańsze bloby i konkurencja mogą zmniejszyć opłaty, które rollupy płacą Ethereum, nawet gdy transakcje przemieszczają się przez jego ekosystem bezpieczeństwa. Jest to cecha umożliwiająca przystępne skalowanie i ograniczenie bezpośredniego spalania opłat. Analiza crypto.news dotycząca spalania opłat w Ethereum badała to napięcie. Los ekonomiczny ETH nie może jednak być odczytywany z kosztu publikowania jednej warstwy 2: ETH może być przetrzymywane jako gaz, zabezpieczenie lub rezerwa, a popyt na rozliczanie może się zmieniać w miarę zapełniania się przepustowości.

Dla operatora liczba transakcji może być myląca jeszcze przed podziałem przychodów. Gra może generować wiele niedrogich akcji bez odpowiadającej im możliwości obciążania użytkowników opłatami; subsydiowana aktywność może być bardzo elastyczna wobec podwyżki opłat. Aktywne adresy liczą portfele, a nie unikalnych klientów. Całkowita zabezpieczona wartość obejmuje zmiany cen i duże pasywne depozyty. Wolumen obrotu może odzwierciedlać szybki przepływ tej samej płynności. Bardziej obronne pytanie operacyjne brzmi: ile powtarzalnego, opłacalnego użytkowania pozostaje, gdy kończą się nagrody promocyjne, i ile z tej wartości sieć faktycznie zatrzymuje.

Co oznacza zamknięcie dla użytkownika?

Zamknięcie warstwy 2 nie przypomina usunięcia oferty ze strony internetowej. Użytkownicy mogą mieć tokeny przetrzymywane w kontraktach mostu, salda w aplikacjach, pozycje LP, oczekujące wypłaty i aktywa wyemitowane wyłącznie na zamykanym łańcuchu. Konwencjonalne wyjście przez most może wiązać się z opóźnieniem i wymagać gazu Ethereum; pozycje w aplikacjach mogą wymagać najpierw zamknięcia. Obietnica, że aktywa pozostaną wypłacalne przez kontrakty po zniknięciu interfejsu, zakłada, że użytkownicy potrafią znaleźć i prawidłowo użyć tych kontraktów. Ryzyka i mechanizm wyjścia różnią się w zależności od architektury łańcucha.

Ogłoszony przez Blast termin interfejsu na 26 października sprawia, że to rozróżnienie staje się natychmiastowe. Data 15 grudnia w Abstract pozostawia dłuższy okres migracji zgodnie z relacjonowanym ogłoszeniem operatora, ale użytkownicy powinni postępować zgodnie z opublikowanymi instrukcjami łańcucha i zweryfikować, czy dany token ma uznaną trasę mostu lub wykupu. Ani historia transakcji, ani przeszłe finansowanie marki nie gwarantują nieokreślonego działania sekwencera, utrzymywanego dostępu RPC czy personelu wsparcia. Indywidualne strony projektów L2BEAT ujawniają ryzyka operacyjne i związane z aktualizacjami, które mają znaczenie obok reklamowanej opłaty.

Jedną z możliwych odpowiedzi jest konsolidacja: aplikacje migrują do większego łańcucha, wyspecjalizowani operatorzy dzielą infrastrukturę, a mniej firm utrzymuje pełne niezależne stosy. Inną jest dyferencjacja, w której łańcuch posiada aplikację lub kanał dystrybucji wystarczająco przekonujący, by finansować własne operacje. To możliwości biznesowe, a nie prognoza, że każdy mniejszy rollup się zamknie. Zamknięcia wskazują problem progu rentowności; modele, które przetrwają, muszą wykazać, jak go rozwiązują.

Subsydium może wyglądać jak popyt, dopóki się nie skończy

Wiele łańcuchów startuje z grantami, punktami, rabatami na opłaty lub nagrodami tokenowymi. Te płatności mogą przyciągać deweloperów i użytkowników, zanim sieć będzie miała organiczny rynek. Na pulpicie nawigacyjnym subsydiowana wymiana nadal pojawia się jako transakcja, a tymczasowo przeniesione aktywo nadal liczy się do zabezpieczonej wartości. Pytanie finansowe brzmi: ilu użytkowników pozostanie, gdy nagrody się skończą, i czy płacą wystarczająco dużo opłat, by pokryć koszty łańcucha. Program, który generuje aktywność przy większym koszcie gotówkowym niż pobierane opłaty, jest wydatkiem na pozyskanie klientów, a nie dowodem na rentownego sekwencera.

Rachunkowość może być szczególnie trudna, gdy token jest używany do wypłaty zachęt. Zespół może opisywać nagrody w jednostkach tokena, podczas gdy jego rachunki za infrastrukturę przychodzą w dolarach. Spadek ceny tokena może zmniejszyć siłę nabywczą skarbca, nawet jeśli liczba transakcji pozostaje stabilna. Wzrost może przez jakiś czas wspierać wydatki bez tworzenia powtarzalnego dochodu operacyjnego. Inwestorzy mogą wyceniać token ze względu na zarządzanie lub oczekiwaną aktywność, ale jego kapitalizacja rynkowa nie jest ani saldem bankowym operatora, ani gwarantowanym źródłem finansowania utrzymania.

Zamknięcia tworzą również koszty niewidoczne na wykresie gazu. Deweloperzy muszą migrować kontrakty, użytkownicy muszą zamykać pozycje, giełdy muszą dostosować trasy depozytów, a zespoły wsparcia muszą pomóc odzyskać uwięzione aktywa. Jeśli łańcuch reklamuje rozliczenie na Ethereum, dokładne prawa wyjścia nadal zależą od systemów dowodowych, dostępności danych, konstrukcji mostu i uprawnień administratora. Odzyskanie środków przez kontrakty po zamknięciu front endu jest lepsze niż brak jakiejkolwiek drogi, ale może być znacznie trudniejsze dla zwykłego użytkownika. Zrównoważenie finansowe i wiarygodna konstrukcja wyjścia należą zatem do tej samej oceny łańcucha.

Bilans operatora rollup

Wpływy gotówkowe operatora zaczynają się od opłat za transakcje, plus wszelkich kontraktowych płatności za infrastrukturę, prawa sekwencjonowania lub usługi korporacyjne. Jego bezpośrednie wypływy onchain obejmują publikowanie danych i dowodów do Ethereum. Dashboard często może oszacować tę różnicę na podstawie publicznych transakcji. Pozostałe pozycje są mniej widoczne: serwery, monitoring, audyty, oprogramowanie klienckie, utrzymanie mostu, reagowanie na incydenty, rozwój biznesu, praca prawna, granty i zachęty tokenowe. Dodatnia różnica po opłatach za publikowanie może współistnieć z ujemną marżą operacyjną.

To rozróżnienie ma kluczowe znaczenie dla oświadczenia Blast. Strona projektu L2BEAT śledzi jego transakcje i koszty publikowania w Ethereum, ale te opłaty sieciowe są tylko częścią utrzymania dostępności Blast. Operator stwierdził, że pełny bieżący koszt przekraczał przychody warstwy 2. Publiczne dashboardy nie mogą zweryfikować jego dokładnych kosztów wynagrodzeń, umów infrastrukturalnych ani rachunków za wsparcie. Niski koszt publikowania w L1 nie obala zatem komercyjnego wyjaśnienia zespołu. Podobnie wyjaśnienie zespołu nie powinno być przedstawiane jako audytowane sprawozdanie finansowe z dokładną kwotą straty, chyba że je opublikuje.

Markowe aplikacje Abstract tworzą inną granicę rachunkowości. Opłaty za sprzedaż, grę lub wymianę w aplikacji mogą przypadać aplikacji, nawet jeśli transakcje odbywają się na Abstract. Łańcuch może czerpać korzyści pośrednio, ponieważ użytkownicy aplikacji płacą za gaz, ale bardzo niski gaz oznacza, że łańcuch otrzymuje niewielką kwotę z każdej akcji. Operator może być właścicielem niektórych aplikacji lub mieć umowy komercyjne, jednak publiczne tabele przychodów aplikacji nie ujawniają pełnych ustaleń dotyczących własności i transferów. Milion dolarów miesięcznie dla aplikacji w łańcuchu to nie milion dolarów miesięcznie dla firmy obsługującej jego sekwencer.

Koszty mogą być nierówne. Audyt bezpieczeństwa, aktualizacja lub incydent z mostem mogą wymagać dużego wydatku w jednym okresie. Pojedynczy pracowity dzień handlowy może wygenerować wyjątkowe przychody z gazu, które znikają po zakończeniu wydarzenia. Annualizowanie najlepszego dnia i porównywanie go ze średnim kosztem publikowania zawyżyłoby pozorną rentowność. Wiarygodna analiza progu rentowności wykorzystuje powtarzalne miesiące i wyraźnie uwzględnia zachęty oraz koszty stałe. Uwzględnia również fakt, że polityki opłat dla użytkowników mogą się zmienić, jeśli łańcuch spróbuje pokryć więcej swoich kosztów.

Kto ponosi koszt tanich transakcji?

Niskie opłaty są użyteczne dla użytkowników, ale operator może je osiągnąć na kilka sposobów. Wydajna kompresja i tania pojemność blobów zmniejszają rzeczywisty koszt zasobów. Subsydia przenoszą część tego kosztu na skarbiec, inwestora lub partnera. Przekazywanie niskiej opłaty za dane przy zachowaniu marży sekwencera może wspierać biznes, jeśli wystarczająco wielu użytkowników przeprowadza transakcje. Te drogi mają różną trwałość. Klient widzi podobną cenę na ekranie portfela, nie wiedząc, który podmiot pokrywa saldo.

Ten sam problem pojawia się w zachętach dla deweloperów. Granty mogą zachęcać zespoły do wdrażania i budowania płynności, zanim sieć ma organicznych użytkowników. Jeśli aplikacja zależy od ciągłej emisji, jej handel i depozyty mogą zniknąć, gdy nagrody spadną. Jeśli użytkownicy zostają, ponieważ aplikacja zapewnia coś, czego nie mogą dostać gdzie indziej, operator może zachować aktywność opłatową po zakończeniu wsparcia. Dlatego powtarzalne użycie i utrzymanie opłat po zachętach mają większe znaczenie niż wzrost liczby adresów w miesiącu premiery.

Większe łańcuchy mogą rozłożyć koszty stałe na więcej transakcji, choć mogą wydawać więcej na inżynierię i bezpieczeństwo. Giełda z milionami klientów może dystrybuować dostęp do własnego łańcucha. Wyspecjalizowana marka konsumencka może przyciągnąć uwagę, ale może odkryć, że uwaga nie przekłada się na wystarczającą liczbę transakcji generujących opłaty. Łańcuch ogólnego przeznaczenia bez wyraźnej dystrybucji może potrzebować przewyższyć wydatkami rywali, aby przyciągnąć tę samą aplikację. Skala, a nie tylko niski koszt publikowania w L1, decyduje o tym, czy marża finansuje organizację.

Wybory techniczne mogą zmieniać koszty i ryzyka. Łańcuch publikujący mniej danych w Ethereum może obniżyć swój rachunek, jednocześnie zmieniając założenia, na podstawie których użytkownicy mogą odtworzyć stan i wyjść. Operator, który centralizuje sekwencjonowanie, może prowadzić prostszą usługę, ale stać się pojedynczym punktem awarii operacyjnej, dopóki prace nad decentralizacją nie zostaną ukończone. Łańcuch oferujący zaawansowany system dowodów ponosi koszty rozwoju i dowodzenia. Porównywanie marż gazowych między tymi projektami bez uwzględnienia świadczonych usług bezpieczeństwa może nagradzać najtańszy, najsłabszy układ na papierze.

Zamknięcia ujawniają wartość ścieżki wyjścia

Użytkownik posiadający ETH przeniesione do rollup może być w stanie wyjść przez kanoniczny most łańcucha, z zastrzeżeniem opóźnienia i założeń bezpieczeństwa systemu. Inny token może zależeć od zewnętrznego mostu lub obietnicy wykupu emitenta. Pozycja w puli płynności często musi zostać wycofana, zanim jej aktywa będą mogły zostać przeniesione przez most. Natywny asset łańcucha może nie mieć równoważnej wartości w głównej sieci Ethereum. Zamknięcie sieci tworzy zatem odrębne zadania dla każdego salda, a nie jeden uniwersalny przycisk transferu.

Blast poinformował, że skróci opóźnienie wypłat do 24 godzin po tymczasowym wstrzymaniu związanym z jego aktywami Lido. Wyznaczył 26 października na rutynowy interfejs, jednocześnie twierdząc, że kontrakty pozostaną dostępne później. Użytkownicy muszą zweryfikować harmonogram i oficjalną ścieżkę w miarę rozwoju procesu. Wyjście przez inteligentny kontrakt może być technicznie dostępne, ale trudne dla kogoś, kto nigdy nie wchodził w interakcję bezpośrednio z kontraktami Ethereum. Narzędzia, dokumentacja i wsparcie klienta wpływają na to, czy teoretyczne prawo działa w praktyce.

Podany termin Abstract 15 grudnia stawia równoległy test dla aplikacji i ich użytkowników. Projekty mogą migrować kontrakty, ale salda i pozycje niekoniecznie podążają automatycznie. Płynność musi zostać przeniesiona, emitenci tokenów mogą potrzebować rozpoznać aktywa w innym łańcuchu, a giełdy muszą zaktualizować obsługiwane depozyty. Wcześniejsze powiadomienie operatora zmniejsza zaskoczenie, podczas gdy architektura łańcucha określa, jak niezależnie użytkownik może odzyskać środki, jeśli normalne usługi ustaną.

Dla deweloperów decydujących, gdzie wdrożyć się następnie, finansowanie operatora i ustalenia dotyczące wyjścia stają się cechami produktu. Łańcuch z niskimi opłatami, ale bez trwałego finansowania, może później narzucić koszty migracji. Dobrze finansowany łańcuch ze słabymi zabezpieczeniami mostu może narazić użytkowników w inny sposób. Oceny ryzyka L2BEAT i dokumentacja projektu mogą informować tę decyzję, ale żadne z nich nie zastępuje czytania konkretnych kontraktów i monitorowania zmian w zarządzaniu. Te dwa zamknięcia czynią to bieżącym pytaniem operacyjnym, a nie odległym scenariuszem.

Na co uważać

Uważaj, czy Blast zakończy tymczasowe wycofanie Lido, przywróci wypłaty i opublikuje obiecane instrukcje dotyczące kontraktów przed 26 października. Wskazówki migracyjne Abstract i wartość wciąż przechowywana w łańcuchu mają znaczenie przed 15 grudnia. Dla szerszego rynku porównaj powtarzające się przychody z opłat łańcucha z kosztami publikowania w Ethereum, a następnie poszukaj ujawnień dotyczących wydatków operacyjnych, subsydiów, opłat za stack i podziału przychodów z aplikacji. Sieć, która raportuje tylko liczbę transakcji, nie ujawniła swojej marży.

Rynek opłat blob w Ethereum, miary wartości i ryzyka L2BEAT oraz oddzielnie zdefiniowane linie przychodów łańcuchów i aplikacji DefiLlama mogą ujawnić elementy odpowiedzi. Nie mogą zastąpić pełnych ksiąg operatora. Prawdopodobna linia podziału dotyczy mniej kosztu jednej transakcji rollup niż zdolności przekształcenia użytecznej aktywności w trwały dochód przy jednoczesnym utrzymaniu niezawodnej ścieżki wyjścia dla użytkowników.

FAQ